Soedan: DZG-chauffeur: job met een hoog Indiana Jones-gehalte

Joseph Eruth is chauffeur en mecanicien voor de projecten in Soedan. Hij begeleidt de dierenartsen naar de veekampen. Vaak betekent dit te voet door het water ploeteren en opletten voor landmijnen.

Autopech in de wildernis… da’s pech

Joseph: “Ik begeleid de dierenarts naar de veekampen. Als we geluk hebben, kunnen we over een 'baan' rijden, maar vaak is er geen sprake van een weg. Dan moeten we recht de wildernis in. Dat betekent bomen omhakken, de weg vrijgraven... Als je autopech hebt, moet je het in je eentje zien te klaren, want er zijn nergens wisselstukken voorhanden. Eens aangekomen in het kamp is het mijn taak om een plaats uit te kiezen om de tenten op te slaan, een wc-put te graven en eten te koken. Ik ben ook verantwoordelijk voor de radiocommunicatie. Tijdens het regenseizoen zijn de veehouders vaak niet met de wagen bereikbaar. Meestal nemen we dan een vlucht richting Upper Nile en gaan van daaruit te voet. Dat wil zeggen: zo'n 4 à 5 uur per dag door het water ploeteren, tot we het kamp bereiken.”

Altijd op je hoede zijn

Joseph: “Het lastigste voor mij is dat ik nooit rust ken. De gebieden waarin we ons bevinden, zijn vaak onveilig. We moeten dus op elk moment waakzaam zijn. Tijdens het rijden moeten we voortdurend opletten voor landmijnen of obstakels en 's nachts slaap ik onrustig omdat we altijd voorbereid moeten zijn op een mogelijke aanval. Daarom is het belangrijk dat ik een goede verstandhouding heb met de veearts die mee op pad is. Als we goed kunnen praten en als hij meehelpt met koken of met de weg vrijmaken, dan wordt het voor mij gemakkelijker. We bepalen samen wat ik zal koken, als we al eten hebben tenminste. Ooit moesten we wachten op een vliegtuig dat niet kwam opdagen. Pas twee dagen later geraakten we weg van die plaats. Toen hebben we geleerd dat we altijd extra voedsel en water mee moeten nemen en niet enkel voor het aantal dagen dat we normaal gezien in het veld blijven.