Vergezeld door de ervaren fotograaf Roger Job, vriend van Dierenartsen Zonder Grenzen, is Ugo Lemaire op ontdekkingstocht vertrokken naar Kenia. De lokale medewerkers van onze ngo vingen beide Belgische fotografen ter plaatse op en verleenden hen de nodige logistieke steun. De journalist in spe beschrijft hieronder enkele impressies van zijn verblijf bij de Turkanaveehouders.

Hotel: what’s in a name?

"Toen ik op Afrikaanse bodem landde, wist ik nog niet wat me te wachten stond. Twee dagen na aankomst ontving Dierenartsen Zonder Grenzen ons in haar kantoor in Lodwar. Ik bracht mijn eerste nacht in de Turkanaregio door in een 'typisch hotel': vleermuizen, spinnen, kevers en muggen hielden me uit mijn slaap tijdens die korte nacht. Een straaltje koud water tussen wanden van stro diende als douche."

"Een paar dagen later vervoegden we de Turkanaveehouders in hun kamp. Daar was geen sprake meer van een hotel. We sliepen in een tent en wasten ons helemaal niet meer, tenzij vluchtig met een emmer weinig water die we in een stadje konden bemachtigen. Wanneer ik na verscheidene dagen terugkeerde naar hetzelfde 'hotel' van in het begin van de reis, voelde die kleine straal water als de grootste luxe. Ik heb nooit zo goed geslapen als die nacht."

Vee als motor van de samenleving

"Het economische systeem van de Turkana's is vergelijkbaar met het onze: bij ons draait alles om geld, bij hen om vee. De Turkanakinderen verwerven hun plaats in de gemeenschap in functie van de taken die ze moeten vervullen, waarvan het zorgen voor de kudde de belangrijkste taak is."

"Maar natuurlijk hebben beide samenlevingen andere regels. Bij de Keniaanse krijgerstammen komt de dood vaker voor en wordt ze soms zelfs gebanaliseerd. Als een strijder een andere krijger van dezelfde stam doodt, zal de familie van de overledene geen wraak nemen. De doder moet de familie van de overleden krijger vergoeden… met vee."

Voor zijn reis was Ugo Lemaire zich niet bewust van de waarde van vee voor de Turkananomaden. "Veehouder zijn is een levensstijl, een aparte identiteit. De kudde vormt het spaargeld van de veehouders, ze voeden zich met de melk en in uitzonderlijke gevallen met het vlees van hun dieren. Zonder vee, zou het overleven van deze nomaden vrijwel onmogelijk zijn." Onze slogan 'Wanneer de kudde sterft, sterft het dorp' heeft aan betekenis gewonnen voor hem.

Deze reis naar Kenia liet een diepe indruk na bij de jonge fotograaf. Nadien vertrok hij naar Haïti met een team van journalisten van de RTBF. Wij wensen hem alvast veel succes en hopen om blijvend foto's van hem te zien.