Het terreinbezoek van onze medewerker Koen in Mali loopt ten einde. Tijd voor een tweede verslag! “Ik ben nu reeds acht dagen in Mali en mijn verblijf zit er bijna op. Samen met de chauffeurs en de animatoren van ICD, de lokale partner van Dierenartsen Zonder Grenzen, heb ik het gevoel bijna heel het land doorkruist te hebben. Als ik naar de kaart van Mali kijk, merk ik dat dit echter helemaal niet het geval is! Ook al leggen we honderden kilometers per dag af, toch lijkt de afstand op de kaart vrij klein."

"In Mali is er een heel groot verschil tussen Bamako, de hoofdstad waar je nagenoeg alles kan vinden, en het platteland. Tijdens de verschillende bezoeken aan de dorpen waar Dierenartsen Zonder Grenzen de lokale vrouwengroeperingen ondersteunt, stond ik er steeds van versteld hoe afgelegen deze wel waren. Vaak kan je de dorpen helemaal niet zien vanaf de geasfalteerde weg en is het ook niet zo duidelijk waar de zandwegen lopen. De dorpen liggen bovendien vrij ver van elkaar, wat het werk niet altijd zo evident maakt. Een veearts is in sommige gevallen verantwoordelijk voor verschillende dorpen die binnen een straal van 30 km verspreid liggen.

Koeien gehecht aan veehouder
Deze week heb ik een heel goed overzicht gekregen van de verschillende manieren waarop onze ngo en ICD tussenkomen om de veeteelt te optimaliseren. Een van de dingen die vrij indrukwekkend zijn, zijn de vaccinatiecampagnes. Koeien lopen hier zo een beetje overal rond en ’s avonds, wanneer het donker wordt, leidt de veehouder ze terug naar het dorp. De kudde is zeer gehecht aan de veehouder; wanneer de veearts vaccinaties wil doen, moet hij in sommige gevallen de kleren aandoen van de veehouder zodat de koeien zijn geur kunnen herkennen. Dit is voornamelijk het geval voor de rondtrekkende veehouders - ook wel pastoralisten genoemd. De vaccinatiecampagnes die ik heb gezien, waren van agro-veehouders, die veeleer sedentair zijn.

Bij een vaccinatiecampagne worden alle koeien in een ronde constructie gelokt, waar een soort van gang aan is die op het einde afgesloten is met palen, zodat de koeien er niet uit kunnen. Deze constructies zijn gemaakt uit beton, metaal of soms uit hout. De koeien worden in de gang gelokt en dan wordt de gang geblokkeerd zodat ze er niet meer uit kunnen. De dierenarts vaccineert dan alle koeien, wat vrij vlot gaat want ze kunnen toch niet weg. Daarna worden de balken verwijderd en kunnen de koeien weer vrij rondlopen. De koeien lopen echter niet weg, maar wachten braaf bij hun veehouder. Mens en dier staan hier dicht bij elkaar.

Gneriba had maar één kledingstuk
Wat ook vrij indrukwekkend was tijdens mijn terreinbezoek, is de manier waarop Dierenartsen Zonder Grenzen en ICD verschillende kansarme vrouwen helpen. Het gaat hier om een onderdeel van het project PRODEL-K, dat aan gemarginaliseerde vrouwen de mogelijkheid geeft om zich via de veeteelt opnieuw te integreren in de maatschappij, met andere woorden het dorp. Via PRODEL-K krijgen de vrouwen drie geiten, bollen zeep, zout en enkele honderden kilos voer. Dierenartsen Zonder Grenzen neemt de zorg voor de dieren op zich gedurende het eerste jaar. De bollen zeep dienen om een handeltje op te starten, want anders bestaat het risico dat de vrouwen de dieren verkopen om aan cash geld te geraken. De geiten planten zich snel voort, ze werpen twee keer per jaar jongen. Na een jaar geven de vrouwen een geit terug aan PRODEL-K, die dan weer wordt doorgegeven aan andere kansarme vrouwen.

Zo is er onder andere Gneriba Konare, uit het dorpje Sounty, die voordien volledig gemarginaliseerd was. Ze had maar een kledingstuk, die ze de ene dag langs de ene kant droeg en de andere dag langs de andere, en geen inkomen. Ze leefde van wat ze vond en kreeg. Haar familie had haar verlaten. Ondertussen, dankzij PRODEL-K, is Gneriba gelukkig. Ze heeft nu 4 geiten, waarvan er twee drachtig zijn, en 20 tot 25 kippen. Als je haar ziet, merk je ook dat ze gelukkig is. Ze zegt dat ze nu goed kan eten en zich goed kan kleden. Haar familie is bovendien teruggekeerd en ze heeft een nieuw huisje kunnen bouwen.

Om te zien wat een kleine hulp teweegbrengt en hoe de mensen verbonden zijn met de dieren en de natuur, daar ben ik wel van onder de indruk. Een geit, kip, konijn, schaap of koe verandert hier het hele leven van iemand."

Lees hier het vorige verslag van Koen